Invloed van angst en vertrouwen

Wat doet het met jou?
Nu de geboortezorg weer volop onder het vergrootglas ligt ?– visies, meningen, cijfers en discussies zijn aan de orde van de dag met alle gevolgen van dien, de media lust er wel pap van!

Word je er blij van? Stookt het je passie op? En voel je sterker dan voorheen waar je voor staat?
Of raak je juist gefrustreerd of boos?
“Weer iemand die zich er niet echt in verdiept heeft, zich er toch in wil mengen en de discussie terug naar af brengt ”
“We doen zo ons best en samenwerking groeit, waar doen we al die moeite voor?”

Ben je bang dat je praktijk opgaat in het systeem van het ziekenhuis en je je zelfstandigheid verliest?
Maakt het je onverschillig omdat het de zoveelste strijd is die er gevoerd wordt?
Of word je er moe of verdrietig van omdat het veel negatieve energie vraagt in je werk en je dagelijks leven- de zwangeren die je begeleidt stellen er veel vragen over en privé vindt ook iedereen er wat van.

Koud of warm
Het zijn allemaal emoties en gevoelens die met je op de loop kunnen gaan. Aangewakkerd door gesprekken, berichten en verhalen. Waardoor je oververhit of onderkoeld kan raken.

Hoe behulpzaam is dat?
Wat heb jij in huis om kalmte te bewaren en je niet gek te laten maken door de storm om je heen?
Zodat je standvastig en open tegelijk kunt zijn- in contact met wat er gebeurt zonder in de verdediging of aanval te gaan.
Wat mij helpt in stormachtige en emotionele tijden is iets eenvoudigs uit het gedachtengoed van Stephen R.Covey (uit: De 7 eigenschappen van effectief leiderschap)
Je kent het vast al. Even een opfrissertje.
Je stelt jezelf de vraag: Waar richt ik me op?
Op alles waar ik bij betrokken ben ( en weinig tot geen invloed op heb)?
Of op dat waar ik invloed kan hebben?

Cirkel van invloed

Als je proactief bent richt je je vooral op je cirkel van invloed. Met een positieve energie die zich steeds verder uitstrekt en de cirkel van invloed vergroot. Je denkt dan in mogelijkheden.
Denk maar aan wat er gebeurt als je opgewekt aan je werkdag begint- hoe werkt dit door naar je collega’s en cliënten?
Reactieve mensen richten zich vooral op hun cirkel van betrokkenheid. Ze letten eerder op problemen in hun omgeving en op omstandigheden waar ze weinig aan kunnen doen. Ze beschuldigen anderen en voelen zich zelf steeds meer slachtoffer. En nog erger: ze ontkrachten daarmee zichzelf.

We kunnen dus steeds kiezen waar we ons door laten leiden.
Door angst en onvermogen of door vertrouwen en zien wat mogelijk is. Zo word je geen speelbal van je emoties maar neem je er regie over.

Nu maar hopen dat Edith Schippers zich vandaag laat leiden door vertrouwen en wijsheid en zich niet laat regeren door ongeduld en angst . Dat ze de geboortezorg meer tijd en ruimte mag geven om de ingeslagen weg van samenwerking alle kans te geven. Haastige spoed is soms nodig maar zelden goed.

Wat ik jou wil vragen is:  Hoe werkt dit voor jou? Ben je je bewust  waar jouw energie en tijd naar toe gaan? Verspil je je energie aan zaken die je niet kunt veranderen of richt je je juist op dat wat je wel kunt doen?  Wil je me dat laten weten hieronder in het reactieveld? Ik ben er benieuwd naar.

Gratis Coachingsgesprek
Kom je hierin dingen tegen waarbij je wel wat hulp kunt gebruiken? Dan help ik je graag. Je kunt je hier aanmelden voor een gratis coachingsgesprek.

 

 

 

 

 

 

Maak je niet druk

Heb je haar gezien? In de Koningszaal van Artis was ze in gesprek met Twan Huys en 300 studenten.
Ik word altijd zo blij van haar!

Maar eventjes hoef ik haar te horen en zien of ik ben er al. Naast de bewondering die ik voor haar heb voel ik ruimte ontstaan en hoor ik haar kalme aanmoediging – zo van: Maak je niet druk, als je ergens in gelooft ga er dan voor, geef alles wat je te bieden hebt en pak de kansen die voorbij komen- don’t give up…

Jane Goodall is voor mij echt een voorbeeld en inspiratiebron. Als ik last heb van een “te-gevoel” – te veel werk, te veel ideeën, te weinig energie, te betrokken, te weinig overzicht, dan kan het me echt helpen om me haar voor de geest te halen.

Jane Goodall

Wat in haar raakt en steunt mij zo? Waarom haal ik hier kracht uit?
In 1 woord: haar zachtmoedigheid.
En ook:
Stabiele kracht
Die twinkeling in haar ogen
De eenvoud en de schoonheid
Strijden vóór in plaats van vechten tegen
Geloven in eigen kracht en groeien in wijsheid
Er alles voor over hebben zonder zichzelf weg te cijferen
Behoud van eigenheid- zich niet laten kisten door systemen
Wijsheid in actie- vriendelijk en beslist (een echte vroede vrouw…)
Haar houding van: Maak je niet druk- NO FUSS !
En last but not least: blijven lachen!

Wat ik van haar keer op keer leer is:

Dichtbij de natuur te blijven en zo bij je eigen natuur. Ze herinnert me aan de oorspronkelijke wijsheid, die we in wezen zijn.
Te blijven geloven in waar je voor staat- open en luisterend, zonder stug en star te worden. Met blije en zachte moed. Doelgericht, gestaag doorgaan.
Kortom: Laat je niet van de wijs en je eigen wijsheid brengen.

Hier kan je de aflevering van College Tour met Jane Goodall bekijken:
http://www.npo.nl/college-tour/05-02-2016/VPWON_1248328

Mijn vraag aan jou is:
Wie is voor jou een inspiratiebron in moeilijke tijden? en waarom?
Het kan iedereen zijn. Een filmster, een schrijver, een wereldleider- of dichterbij zoals je grootmoeder of een leraar van school.
Ik ben heel benieuwd naar je reactie- hieronder in het commentaarveld kun je het schrijven.
Zo geef je nieuwe inspiratie voor mij en andere lezers.

En als je dit leuk vond om te lezen, deel je het dan met anderen?
Dank je wel!

 

Je bent veel meer !

Al van jongs af aan wist ik wat ik later wilde worden en heb alles op alles gezet om het voor elkaar te krijgen. “Jij weet tenminste wat je wilt!” Het wekte bewondering op in mijn omgeving. En dat moedigde weer aan om nog gerichter op mijn doel af te denderen. Er was letterlijk geen twijfel meer mogelijk. Dat wil ik worden! Gedreven door enthousiasme en wilskracht. Fantastisch, maar of het genoeg basis was?
Op den duur bleek het niet zo te zijn.
Toen ik in mijn levensloop de vraag tegen kwam ”Wat kan ik nog meer dan vroedvrouw zijn?” heeft het even geduurd voor ik hierbij de juiste hulp kreeg. Ik wist goed wat ik niet meer wilde (hard-harder-hardst werken) maar wat wilde ik wel? Wat was het precies waar ik goed in was? Of liever, waar was ik voor bedoeld?

Na wat omwegen kwam ik iemand tegen die me hierin een weg kon wijzen.
Een weg naar mijn talent en naar een andere manier van kijken.
van: “In welke vorm (vak/beroep/functie) pas ik?”
naar: “Welk talent is mij gegeven en hoe wil ik ervan geven?”
Een heel nieuwe en vooral bevrijdende manier van kijken.
Loskomen van het plaatje wat ik mezelf had opgelegd en waar ik zo heilig in geloofde. Verloskundige zijn was slechts de verpakking, de vorm waarin mijn talent gestalte had gekregen. Nu op weg naar de inhoud.
De tocht naar mijn talent was een openbaring. Het gaf duidelijkheid en richting. Weten waar je in de kern voor bedoeld bent kan als kompas dienen bij het maken van keuzes in wat wel en wat niet te doen.

Je bent niet je beroep, functie of je vak – of je nou als verloskundige, huisarts, bakker, coach, piloot of kapper werkt. Het is slechts de vorm waarin je je talent, je ei kwijt kan. En als je je ei onvoldoende kwijt kan doe je jezelf én de ander tekort!
Als je je bewuster bent van wat het is waar jij van geeft (=talent) en waar jij voldoening van krijgt kun je je werk meer naar jouw hand gaan zetten. Of het nou in hetzelfde beroep is of naar een nieuwe rol op zoek gaat.
Je gaat die werkomgeving scheppen die echt bij jou past en die taken naar jou toetrekken waarbij jij je in je element voelt. Zodat je het grootste gedeelte van je werkend leven doet wat jij het liefste doet en daar heeft de ander het meest aan.
En denk je nu: “Ik heb geen echt talent. Zo bijzonder ben ik niet”, dan moet ik je teleurstellen… iedereen heeft een talent, een uniek eigen talent. Of liever gezegd, je bent je talent. Je zit er zelf met je neus bovenop en dat maakt herkennen lastig. Jouw talent hoort namelijk al je hele leven bij je, je wordt er simpelweg mee geboren. Je kunt het niet laten om het dagelijks te gebruiken. Dat deed je als kind al en dat doe je nog steeds.

Je talent is bedoeld om te delen. Ik durf zelfs te stellen dat het je plicht is je talent in te zetten voor anderen. Wat brengt dat jou? Voldoening, zingeving, tevredenheid. Jij bent uniek in de manier waarop je jouw talent laat zien. Dat is zo typerend voor jou –de manier waarop jij kijkt, denkt en doet – dat het voor je omgeving niet te missen is.

Hier geef ik je een paar hulpvragen om je talent te leren kennen:
1. Wat hoor je van anderen dat jij ‘steeds doet’? Of wat missen ze als jij er niet bij bent?
2. Wat deed je als kind graag en vaak, uit jezelf?
3. Waar erger jij je steeds opnieuw aan en zou je direct willen veranderen?
4. Vraag je ouders, zus of beste vriend wat ‘altijd al typisch jij was’ (mooie gespreksstof voor bij de kerstboom)
5. Welk rolmodel ‘doet iets’ dat jij direct herkent? Waarvan je weet dat jij dat ook hebt of kunt, maar dan op jouw manier.
Je ontdekt je talent door het ontdekken de tijd te geven. Stel op je gemak de vragen. Kijk eens van een afstandje naar jezelf. Laat alle invalshoeken op je inwerken. Er komt op enig moment een term op die jouw unieke talent uitdrukt. Of het nu een bestaand woord is of niet. Jij bent een geboren…

(met dank aan de bron waaruit ik put: Pulsarinspireert )

Heel benieuwd ben ik wat dit je brengt. Geeft het je inzichten? Wekt het nieuwe vragen op?
Laat me weten en geef hieronder je reactie en/of stel je vragen.

En deel dit gerust met behulp van de buttons hieronder.

Een botte zaag?

Stel je eens voor: Je loopt ergens in een bos en je ziet een vrouw koortsachtig een boom omzagen.
“Wat bent u aan het doen?” vraag je.
“Ziet u dat dan niet?” antwoordt ze “Ik ben een boom aan het omzagen”
“U ziet er uit alsof u al dagen niets anders doet. Hoe lang bent u al bezig?”
“Meer dan vijf uur” zegt ze, “en ik ben kapot!”
“Maar waarom stopt u niet even en maakt u de zaag weer scherp?” vraag je. “Ik weet zeker dat het dan een stuk sneller en soepeler gaat”.
“Ik heb geen tijd om de zaag aan te scherpen” zegt de vrouw resoluut. “Ik moet nog veel te veel zagen”.

Deze scene beschrijft Stephen R. Covey in zijn welbekende boek:
De zeven eigenschappen van effectief leiderschap. Eigenschap 7 is: Houd je zaag scherp.

Afgelopen weken voelde ik het gebeuren
Blij met mijn keuze, focus, alle plannen en ideeën zat ik veel achter de computer en aan de telefoon. Frisse lucht kreeg ik alleen als ik naar de buurt-Spar fietste of een afspraak buiten de deur had. Gedreven als ik kan zijn was ik non-stop druk bezig, vooral in mijn hoofd. Als ik niet “aan het werk” was voelde ik me rusteloos en schuldig.
Terwijl ik toch het geluk heb gehad om te weten hoe het voelt om overspannen te zijn draafde ik gewoon door. De signalen van toen dienden zich een voor een aan. Een strak dekseltje op mijn hoofd, een steen in mijn maag, angst en twijfel kregen de regie.
Langzaam merkte ik hoe ineffectief ik werd en mijn enthousiasme verslapte. De zin in eten koken verdween, ontspanning zocht ik in hangen voor “Ik hou van Holland” en “Heel Holland bakt” en mijn toevlucht nam ik in steeds meer koffie en vergelijkbare pepmiddelen.

Ik was er op tijd bij, omdat ik het voelde gebeuren
Het is ongelofelijk maar toch werkt het blijkbaar zo. Elke keer als ik denk “nu weet ik hoe het werkt!” krijg ik een nieuwe uitdaging en word ik als het ware getest of ik echt luister naar wat mijn lichaam me vertelt. Opnieuw besefte ik dat ik slecht voor mijn instrument gezorgd had – de zaag was behoorlijk bot geworden.

…zo leer ik steeds meer over wat ik kan doen en laten om het te keren:
buitenlucht, eenvoud, stilte, een fietstochtje, avondje in bad, een lekker vuurtje, een potje huilen, een dansje maken, de slappe lach, van die dingen.
Simpel eigenlijk. Als je zaag bot wordt moet je hem slijpen, als je fietsketting slap hangt moet je hem spannen, als je batterij leegloopt laad je hem op.
Onderhoud dus- heel vanzelfsprekend.
Versleten schoenzolen laat je vernieuwen, apparatuur laat je ijken en je kennis houd je up-to-date.
Doe je dit niet dan krijg je er last van of loop je schade op, soms onherstelbaar.
Jijzelf bent het beste instrument dat je tot je beschikking hebt.
Ook al ben je nog zo blij met je werk, is het echt je passie en weet je van geen ophouden…zelf-onderhoud is onontbeerlijk. Af en toe moet je het loket sluiten.

…en werd mijn zaag weer scherp
Dit keer nam ik er een paar dagen de tijd voor, ook al vond ik dat het eigenlijk niet kon.
Computer dicht, telefoon op stil, haard aan, wandelen op een plek waar ik nooit eerder geweest was en langzaam voelde ik het gebeuren: ik hoorde mezelf weer neuriën, ik nam de rust voor dat mooie boek en vond ik mezelf terug achter het fornuis, roerend in een lekker geurend soepje.

Herken jij jezelf in mijn verhaal?
Wil je me vertellen hoe jij jezelf tegenkomt en wat je doet om je zaag scherp te houden? Ik wil het graag lezen en horen.

 

Werken met passie, maar niet tegen elke prijs

“Dit werk kan je niet half doen, je moet je helemaal geven, anders werkt het niet!”
Annet (30) is een gepassioneerde verloskundige. Na vijf jaar in het vak straalt ze dat nog steeds aan alle kanten uit. Maar er wringt ook iets bij haar. Ze geeft zich helemaal en wordt zich ook steeds bewuster van de prijs die ze daarvoor betaalt. “Als ik heel eerlijk ben, voel ik me vaak ontzettend moe en ik baal ervan dat de balans werk-privé helemaal zoek raakt. Mijn gezin is de sluitpost van mijn werk geworden. En op mijn zwakkere momenten betrap ik mezelf erop dat ik chagrijnig doe tegen cliënten.
“Wie wil er nou een vermoeide en humeurige verloskundige? Juist in een van de belangrijkste en mooiste fases van het leven, rond de geboorte van een kind?

‘Je geeft jezelf helemaal of niet.’ Veel verloskundigen denken zo over hun werk en zelf deed ik dat net zo. Een manier van denken die heel gewoon is in onze beroepsgroep. Een hele tijd lukt het je om vanuit deze houding te werken. Zo geef je immers de beste zorg? Je leert het al op de opleiding: niet zeuren en doorgaan. Wen er maar aan, als je voor dit vak kiest offer je een groot deel van je eigen leven op.

“Is dit normaal?“ vroeg verloskundige Annet aan mij. “Zo houd ik het niet lang vol. Ik wil óók graag een tweede kindje, maar hoe combineer ik het met volwaardig lid zijn van mijn verloskundigen-maatschap? Het is nu al bijna niet meer te doen.”

Zelfs nu er meer verloskundigen worden opgeleid, praktijken beter zijn georganiseerd, diensten niet langer dan 12 of 24 uur hoeven te duren is grenzeloos geven nog de norm. “De klant is koningin, protocollen zijn de leidraad en hoe zorg ik dat ik straks niet te moe ben om mijn dienst te doen? Ik zie nu al op tegen mijn dienst van overmorgen.”

Kan je je werk met overgave doen zonder ermee te vergroeien? Kun je liefdevolle en optimale zorg geven zonder jezelf te verliezen? Kun jij zelf blijven (be)staan te midden van alle verwachtingen die er aan je gesteld worden?

Ja! Dat kan. Door jezelf steeds beter te leren kennen, er achter te komen wat jouw waarde en talent is kun je steeds beter zorg op maat geven. Als je weet waar je van nature goed in bent blijkt dat je helemaal niet zoveel hoeft te geven, dan gaat het met meer gemak en hoef je niet je best te doen. Hoor je het ook? JE BEST DOEN- daar zit heel veel moeite en moeilijks in, om moe van te worden…
De sleutel is: weten waar je van nature goed in bent én weten waar jij van oplaadt. Dat maakt de balans tussen geven en ontvangen. Onontbeerlijk voor werk zoals dit.

Wat denk jij, is het mogelijk: Jij en je werk in plaats van Ik ben mijn werk? En kan je werk een feest zijn?

Ik weet zeker van wel. Het kan veranderen van:
• Je leven in dienst van je werk naar ruimte voor een eigen leven
• Thuis vaak moe en chagrijnig naar aandacht voor jezelf en de dierbaren om je heen
• Bang zijn om fouten te maken naar vertrouwen dat je het kan
• “heb ik wel aan alles gedacht?” naar je werk los kunnen laten
• Plichtmatig dienst en spreekuur doen naar plezier en passie in je werk

Voor Annet was het overduidelijk dat ze er in haar eentje niet uitkwam. Ze was blij om er over in gesprek te zijn met iemand die er belangeloos en open naar kon luisteren en bovendien precies wist waar ze het over had. De erkenning dat ze echt niet de enige was gaf haar al ruimte. Ze zag hoe hoog ze de lat voor zichzelf legde en tegelijk zei dat het allemaal wel meeviel “Ik mag niet klagen”.
Ze hoorde zichzelf zeggen: “Hoe moet het dan anders???” in plaats van “Hoe zou het anders kunnen en wie kan daarbij helpen?”
Langzaamaan zag ze dat haar manier van denken haar in de weg zat. Gedachten die zo stevig verankerd waren:
De ander is altijd belangrijker en gaat voor – Je moet het alleen kunnen – Harmonie gaat  boven alles – Je moet altijd nuttig bezig zijn – Ik kan het wel anders willen, maar zo gaat het hier nou eenmaal.
Deze manier van denken gaf haar het gevoel dat ze geen invloed had en vast zat in haar situatie. Met het nieuwe inzicht kwam er lucht en licht in haar toon van praten en kreeg ze zin en moed om te onderzoeken hoe ze volgende stappen zou kunnen zetten om van haar werk weer een feest te maken.